تکاليف مدرسه

از نخستين سال دبستان به بعد، در برخوردهاي والدين بايد اين پيام وجود داشته باشد که انجام تکاليف مدرسه صرفاً و بطور محض در قلمرو مسئوليت کودک و دبير اوست. والدين نبايستي در مورد اين تکاليف، کودک را آزار بدهند و دائماً سرزنشش کنند. آنان نبايد تکاليف کودک را مورد نظارت و رسيدگي قرار دهند مگر زماني که خود کودک تقاضا کند. وقتي پدر يا مادر مسئوليت انجام تکاليف مدرسه کودک را به عهده مي‌گيرد، کودک مخالفتي از خودش نشان نمي‌دهد و اجازه ي اين کار را به او مي‌دهد، و پس از آن، ديگر پدر و يا مادر نخواهد توانست خودشان را از اين مخمصه نجات دهد. تکاليف خانه ممکن است ابزاري در دست کودک شود که وي از آن براي تنبيه والدين، و نيز بهره‌برداري و باج‌گيري از آنها، استفاده کند.

مسئوليت: حق بيان و حق انتخاب

کودکان با احساس مسئوليت ذاتي به دنيا نمي‌آيند و در يک دوره سني معين نيز آن را خودبه خود کسب نمي‌کنند. احساس مسئوليت، به تدريج و پس از سال‌هاي طولاني بدست مي‌آيد و اين مستلزم اجراي روزانه ي تمرين قضاوت و انتخاب، در موقعيت‌هاي مناسب و با توجه به سن و قدرت درک کودک است.

برنامه‌هاي درازمدت و کوتاه مدت

در مقاله ي پيش در پي جواب به سوال «چگونه مي توان بين اهداف مطلوب و اعمال روزانه ارتباط بر قرار کرد؟» بوديم . حال گام به گام پيش مي رويم:

نخستين گام در برنامه ي دراز مدت اين است که تصميم بگيريم به احساسات دروني و افکار باطني فرزندان‌مان نيز توجه داشته باشيم، نه اينکه فقط به اطاعت يا عدم اطاعت ظاهري‌شان توجه کنيم.

مسئوليت- کارهاي روزمره و ارزش‌ها

والدين در همه جا به دنبال راه‌هايي براي آموختن مسئوليت به کودکان هستند. در بيشتر خانه‌ها، انتظار مي‌رود که ارجاع کارهاي روزمره به کودک راه‌حلي براي اين مشکل باشد. والدين بر اين باورند که خالي کردن ظرف‌هاي زباله و زدن چمن‌هاي باغچه تأثير بخصوصي در ايجاد احساس مسئوليت در کودکان دارند؛ همچنين بر اين باورند که شستن ظرف‌ها و مرتّب کردن تختخواب‌ها بنا به دلايلي براي دخترها احساس مسئوليت را پايه‌ريزي مي‌کند. اين قبيل کارهاي روزمره گرچه عملاً براي اداره ي خانه مهم هستند، ولي شايد هيچ تأثير مثبتي در ايجاد احساس مسئوليت در کودکان نداشته باشند. برعکس، در برخي منازل، انجام وظايف روزانه به زد و خوردهايي منجر مي‌شود که هم براي والدين و هم براي کودکان خشم و اندوه ببار مي‌آورد.

 گل يکي از زيباترين و لطيف‌ترين مخلوقات خداوند است. گل‌ بهترين هديه براي اثبات صميميت و دوستي و وسيله‌اي براي ايجاد ارتباط بين افراد است. در مقالات گذشته از گل به عنوان وسيله‌اي براي تزيين و ايجاد زيبايي در محيط اطراف نام برديم. ولي شرايطي در زندگي انسان به وجود مي‌آيد که گل‌آرايي مي‌تواند هم درد و همدل انسان در غم‌هايش باشد و نقش خودش را به عنوان وسيله‌اي براي ابراز همدردي ايفا کند.