آمادگي مردان براي ازدواج

شما خيلي دوستش داريد و او هم. اما چطور مي توانيد مطمئن باشيد كه او كه شما خيلي خيلي دوستش داريد، آمادگي قدم گذاشتن به مرحله بالاتر و تشكيل خانواده  را دارد؟ امروزه علامت هاي بسياري وجود دارند كه به وسيله آنها مي توان واقعاً فهميد يك مرد جداً براي ازدواج آمادگي دارد يا نه.

به خاطر داشته باشيد كه اگر مردي همه اين نشانه ها را هم داشته باشيد، الزاماً به آن معني نيست كه شما همان پرنسس افسانه اي قصه اش باشيد كه به دنبالتان مي گردد، بلكه به آن معناست كه او آمادگي اين را دارد كه به شما نزديك شود و شما را بيشتر بشناسد.

به هر حال تلاش هاي او براي ملاقات با شما صرفاً به اين معناست كه او از ملاقات يا صحبت با شما و فقط شما خوشحال و هيجان زده مي شود و تلاش مي كند كه تصميم بگيرد آيا شما همان نيمه گمشده اش هستيد يا نه؟

نشانه هايي كه شما به دنبالش مي گرديد اينها هستند:

با هوش ترين كودكان جهان

كودكان امروز، آينده فرداي جامعه هستند. دنياي پيشرفته، كودكان را جدي مي گيرد، به آنها به چشم سرمايه هاي ارزشمند مي نگرد، براي آنها برنامه هاي علمي، مدون و هدفمند طراحي مي كند و در انتظار مي ماند تا فصل خوشه چيني فرا برسد. ما تلاش مي كنيم در راه توسعه و پيشرفت گام برداريم و مي دانيم كه يكي از شاخص هاي مهم توسعه، تدوين استراتژي تربيت و پرورش كودكان است.

وجود هفت ميليون كودك زير هفت سال ايراني و فقدان طرحي مدون و جامع براي آموزش، تربيت و پرورش آنها اين نگراني را به وجود مي آورد كه آيا اين جمعيت به حال خود رها شده اند. آيا مي شود باور كرد در كشوري كه كودكان استثنايي و معلول با جمعيت اندك داراي سازمان مستقل و رديف و بودجه و اعتبارات دولتي هستند، هفت ميليون كودك سالم كه به نظر كارشناسان سراسر دنيا جزو باهوش ترين افراد روي كره زمين هستند، بدون برنامه ريزي، بي هيچ رديف و اعتبار قابل توجه دولتي و بي سرپرست و متولي به حال خود رها شده اند..

دفتر امور كودك و نوجوان سازمان بهزيستي كشور شايد تنها محل دولتي است كه به اين جمعيت سرنوشت ساز مي انديشد.

فرداي زندگي، در دست کودکان امروز است

آنها که در خردسالي کودکي نکرده‌اند، در بزرگسالي دچار کمبودهايي مي‌شوند که بسياري از ناتواني‌هايشان را نمايش مي‌دهند.

کدام دنيا بزرگتر است؟ دنياي خردسالي، يا دنياي بزرگسالي؟ فاصله بين دنياي خردسالي و بزرگسالي چه‌قدر است؟

شايد بزرگسالان کمتري را بتوان پيدا کرد که اعتراف کنند دنياي آنها از دنياي خردسالي‌شان کوچک‌تر است.

تنها بزرگسالاني به اين اعتراف تن مي‌‌دهند که دوران خردسالي خودشان را به فراموشي نسپرده باشند.

برخي از بزرگسالان ديگر هم تن به اين اعتراف مي‌دهند. بزرگسالاني که دريافته‌اند، دنياي کنوني‌شان محصول دنياي خردسالي‌شان است. نسبت اين دو دسته از بزرگسالان با آن دسته از بزرگسالاني که به اعتراف بالا تن نمي‌دهند و باور ندارند که دنياي بزرگسالي‌شان بسيار کوچک‌تر از دنياي خردسالي آنها است، چه‌قدر است؟

چگونه مي‌توان پاسخ اين پرسش نهايي و کليدي را پيدا کرد؟

مطالعه‌ها و تجربه‌هاي پي‌ در پي ثابت کرده‌اند که همه انسان‌ها حالات شخصيتي دوران کودکي خود را دارند

انسان‌ها در بزرگسالي، داراي همان شخصيت کوچولويي هستند که در خردسالي کسب کرده‌اند و آن را به ثبت رسانده‌اند.

«اين حالت‌هاي شخصيتي به صورت نوارهاي ضبط شده در مغزها حضور دارند. عمده‌ترين تجربه‌ها و احساس‌هاي دوران کودکي مربوط به پنج تا شش و تا هفت سال اول زندگي آنان است. نوارهاي ضبط شده اين دوران در مغز انسان‌ها درطول زندگي دوام مي‌آورند، هرگز پاک نمي‌شوند، نمي‌پوسند، و از بين نمي‌روند. هيچ کس نمي‌تواند اين ثبت و ضبط‌هاي حک شده را از مغزش پاک کند. اما، همواره به بازخواني و بازنوازي آنها مي‌پردازد.»(1)

اگر اين دو دنيا به هم چسبيده‌اند و در هم فرو رفته‌اند، جدا کردن هر يک از ديگري، بي‌هويتي هر دو را اثبات مي‌کند. ما بزرگسالان امروز، همان کودکان ديروزيم. نمي‌توانيم غير از آن باشيم که در خردسالي بوده‌ايم. هر چه در کودکي دريافته‌ايم ماندگارترين يادگيري‌هايي هستند که شخصيت بزرگسالي‌مان را پي‌ريخته‌ايم.

خردسالان امروز هم همان بزرگسالان فردا خواهند بود که نمي‌توانند غير از آن باشند.

بنابراين، هيچ کس نمي‌تواند دنياي خردسالي خودش را ناديده بگيرد. چون، احساس‌ها و يادگيري‌هاي آن دوران در وجود آنها عجين شده و محفوظ مانده‌اند، و مدام به تظاهر در مي‌آيند.

بزرگسالاني که در پاسخ به پرسش اول اعتراف مي‌کنند، مي‌فهمند و مي‌دانند که فرزندانشان را بايد آن‌طور پرورش دهند که در بزرگسالي مثل امروز خودشان نباشند، بلکه بهتر از آنها باشند و پيشرفته‌تر.

منبع:همشهري

به دنبال زندگي بهتر

ما باني و باعث بسياري از مشکات خود هستيم، اما احتمالاً به ندرت آنرا مي پذيريم، وقتي انتخاب مي کنيم که درجاي به خصوصي قرار گيريم خود را در معرض ناراحتي و گرفتاريهاي بالقوه قرار مي دهيم و وقتي رنج و زخمت نصيب ما مي شود، به حال خود تاسف مي خوريم اگر تصميم ديگري مي گرفتيم، چه بسا که دچار اين ناراحتي نمي شديم.

هميشه به ما توصيه کرده اند با صرفه حويي درمصرف برق، از به هدر دادن انرژي خود داري کنيم، اما به همين اندازه مهم و شايد مهم تر از آن تباه شدن انرژي انساني است. کافي است از زنداني ديدن کنيد و ببينيد که چگونه انرژي انساني به هدر مي رود. هزاران انسان، بعضي بسيار باهوش که مي توانند هدفي در زندگي داشته باشند بيکار پرسه مي زنند و روزهاي متوالي به گوشه اي نشسته اند و انتظار فردا را مي کشند.

همه اين افراد ويژگي مشترکي دارند. اما اين ويژگي تنها مختص آنها نيست، بلکه هزاران انسان بيرون از زندان نيزاز آن برخوردارند.

پيشگيري از ايدز با تغذيه صحيح و ...

پيش‌گيري از عفونت HIV :

با توجه به شعار معروف سازمان بهداشت جهاني (WHO) در رابطه با AIDS که عبارت است از: «ايدز واکسن ندارد، درمان قطعي ندارد، تنها راه مبارزه، پيشگيري است» مي‌توان به اهميت نقش پيشگيري در بيماري ايدز پي‌ برد. به عبارتي در حال حاضر تنها سلاح موثر در برابر انتشار اين بيماري کشنده، آموزش عمومي و پيشگيري از بروز آن است.

- در چند جامعه که در معرض خطر بالاي عفونت HIV قرار داشتند (مانند مردان هم‌جنس باز در ايالات متحده و اروپاي غربي) تعديل رفتاري و پيروي از تجارب جنسي ايمن‌تر ، با کاهش ميزان بروز عفونت همراه بوده است و با توجه به اين که يکي از شايع‌ترين راه‌هاي انتقال بيماري ايدز در سراسر جهان، از طريق جنسي است، بهترين راه پيش‌گيري از آن پايبندي به اصول اخلاقي و خانوادگي و اجتناب از بي‌بند وباري جنسي است. استفاده از کاندوم در تماس‌هاي جنسي مشکوک تا حدي مي‌تواند از انتقال بيماري جلوگيري کند.

- همان‌طور که بيان شد يکي از راه‌هاي مهم انتقال بيماري، استفاده از سر سوزن‌هاي مشترک به خصوص در معتادان ترزيقي است. بنابراين بايد از استفاده ي مجدد سرنگ‌هاي يک بار مصرف به ‌طور جدي خودداري شود و قبل از به کار بردن هر گونه وسيله سوراخ کننده مانند سوزن خال کوبي، تيغ سلماني، مسواک و ... از عدم آلودگي و استريل بودن آن اطمينان حاصل کرد.